

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۸۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۸۵
گر صبر کنم دل از غمت تنگ آید
ور فاش کنم حسود در چنگ آید
پرهیز کنم که شیشه بر سنگ آید
گوئی که ز عشق ما ترا ننگ آید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دو درد دل میکند: نخست، اگر صبر کند، دلش از غم معشوق تنگ میشود و اگر احساساتش را بروز دهد، حسودان بر او خرده میگیرند. او از ابراز عشق خود میترسد، زیرا میداند که ممکن است مانند شیشهای که در برابر سنگ میشکند، آسیب ببیند. در نهایت، به نظر میرسد که عشق او برای دیگران ننگ است و این اضطراب او را به دوگانگی میکشاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
