رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۰۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰۶
لبهای تو آنگه که به استیز بود
در هر دو جهان از تو شکرریز بود
گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی
از من بشنو که شمس تبریز بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به توصیف زیبایی و جذابیت لبهای محبوب پرداخته و اشاره می‌کند که هر کجا این لب‌ها باشند، خوشحالی و شکرگزاری در جهان منتشر می‌شود. همچنین شاعر از محبوب خود می‌خواهد که اگر در دل خود احساس تنگی می‌کند، به یاد بیاورد که شمس تبریز در نزد اوست و این موضوع می‌تواند دلش را آرام کند. در واقع، مولانا با این اشعار به عشق و تسلی بخشیدن به محبوب اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.