

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰۷
لعلیست که او شکر فروشی داند
وز عالم غیب باده نوشی داند
نامش گویم و لیک دستوری نیست
من بندهٔ آنم که خموشی داند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به معرفی شخصیتی میپردازد که به هنر شکر فروشی و نوشیدن از تجربیات غیبی آشناست. او نام این شخص را ذکر میکند، اما به این نتیجه میرسد که آن شخص در عین دانایی، خود را در خموشی و سکوت حفظ میکند. شاعر در نهایت ابراز ارادت و عشق خود را نسبت به چنین انسانی بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
