

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰۹
هر لحظه میی به جان سرمست دهد
تا جان و دلم به وصل پیوست دهد
این طرفه که یک قطرهٔ آب آمده است
تا دریای پر گهرش دست دهد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر با شوق و سرمستی از لحظاتی سخن میگوید که جانش در پی وصالی عمیق است. او به مقایسهای میپردازد و میگوید حتی یک قطره آب نیز میتواند به دریاهای غنی و پربار متصل شود، که نشاندهندهٔ امکانی برای رسیدن به حقیقت و عشق الهی است. این تصویرسازی نمادین بر اهمیت لحظهها و تجارب روحانی تأکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
