

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۲۵
مگذار که وسوسه زبونت گیرد
چون مار به حیله و فسونت گیرد
تا آن مه بیچون کند آهنگ گرفت
حیران شود آسمان که چونت گیرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی مخاطب را از به دام وسوسههای شیطانی به دور میدارد و هشدار میدهد که باید مراقب باشد تا این وسوسهها او را فریب ندهد. او به تشبیه مار به وسوسهها اشاره میکند که با فریب و فسون انسان را به خود جلب میکند. در نهایت، شاعر بیان میکند که در زمانی که حقیقت و زیبایی ظهور کند، حتی آسمان نیز حیرتزده خواهد شد که چطور انسان میتواند چنین فریبهای باطل را بپذیرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
