

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۵۲
هر لقمهٔ خوش که بر دهان میگردد
میجوشد و صافش همه جان میگردد
خورشید و مه و فلک از آن میگردد
تا هرچه نهان بود عیان میگردد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به ارتباط میان خوراک و جان انسان اشاره میکند. لقمهای که در دهان میگردد، فرایندی را طی میکند که نه تنها بدن بلکه روح را نیز تغذیه میکند. این خوراک موجب روشنایی و آگاهی میشود و هر آنچه در دل پنهان است، به تدریج نمایان میگردد. با این وصف، زندگی و کائنات نیز از این طعام تأثیر میپذیرند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
