

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۵۶
هل تا برود سرش به دیوار آید
سر بشکند و جامه به خون آلاید
آید بر من سوزن و انگشت گزان
کان گفته سخنهای منش یاد آید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به احساسات درونی و درد و رنج خود اشاره میکند. او از کسانی که به او آسیب میزنند و یادآور خاطرات تلخ گذشتهاند، صحبت میکند. تصویر دیواری که سر به آن میزنند، نماد مواجهه با مشکلات و محدودیتهاست که در نهایت به شکست و رنج میانجامد. شاعر به این نکته میرسد که این یادآوریها همچون سوزن بر جانش مینشینند و درد را افزایش میدهند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
