

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۹۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۹۵
در خاک در وفای آن سیمین بر
میکار دل و دیده میندیش ز بر
از من بشنو تا نشوی زیر و زبر
والله که خبر نداری از زیر و زبر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وفاداری و عشق سخن میگوید و به شنونده میفهماند که نباید در عشق خود دچار تردید شود. او تأکید میکند که عشق واقعی نیاز به درک عمیق دارد و اگر تنها به ظواهر بپردازیم، نتوانیم به حقیقت عشق پی ببریم. شاعر از تجربه خود میگوید و هشدار میدهد که غفلت از واقعیات عشق ممکن است ما را سردرگم کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
