

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۲۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۲۷
آمد بر من دوش نگاری سر تیز
شیرین سخنی شکر لبی شورانگیز
با روی چو آفتاب بیدارم کرد
یعنی که چو آفتاب دیدی برخیز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دیدن یک دختر زیبا صحبت میکند که با چهرهی درخشان و کلام شیرینش او را بیدار میکند. این دختر که نماد عشق و زیبایی است، با دعوت به برخاستن، به او انرژی و انگیزه میدهد. حالوهوای شعر عشق و شگفتی از زیباییهای انسانی را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
