

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۲۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۲۸
آمد دی دیوانه و شبهای دراز
مائیم و شب تیره و سودای دراز
ما را سر خواب نیست دل یاوه شده است
آنرا که دلیست تا کند پای دراز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از آمدن دیوانهای در شبهای طولانی صحبت میکند که در آن حال، خود را در شب تار و اندوهی عمیق احساس میکند. او به ناکامی دل در خواب و دل مشغولیهای بیمعنا اشاره میکند و نشان میدهد که تنها کسانی که دل دارند، میتوانند بار سنگین غم را تحمل کنند و به راه کودکی و زندگی ادامه دهند. در این وضعیت، دل شاعر ناآرام و بیقرار است و او از احساسات و مشکلاتی که با آن مواجه است، سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
