رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۲۹
آن تاب که من دانم و تو ای دل سوز
ای دوست شب و روز ز دل می‌افروز
نی نی که غلط گفتم ای عشق آموز
عشق تو و سودای تو آنگه شب و روز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دل‌سوزی و عشق سخن می‌گوید و می‌نویسد که دانش و آگاهی او دربارهٔ عشق عمیق است. او خطاب به دوستش به تأکید بر تأثیرات عشق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تنها عشق و خیال آن است که می‌تواند او را در شب و روز روشن کند. عشق را به عنوان آموزگار اصلی می‌شناسد و به عمق تجربه‌اش در این زمینه اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.