

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۴۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۴۱
ای لاله بیا و از رخم رنگ آموز
وی زهره بیا و از دلم چنگ آموز
و آنگه که نوای وصل آهنگ کند
ای بخت بد بیا و آهنگ آموز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی تقاضا میکند که لاله و زهره به او نزدیکی کنند و از زیبایی و عشق او بیاموزند. او از آنها خواستار است که وقتی زمان وصال فرا میرسد، بخت بدش نیز بیاید و از این لحظه استفاده کند. این شعر حال و هوای انتظار و آرزوی وصال را در فضایی عاشقانه تصویر میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
