

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۴۰
ای کرده ز نقش آدمی چنگی ساز
جانها همه قوال تو از روی نیاز
ای لعل لبت توانگری عمر دراز
یک هدیه از آن لعل به قوال انداز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و چنگی که از وجود انسان میآید اشاره میکند. او همه جانها را در حالت نیاز به نوازش و دلربایی میبیند. در این میان، لبهای زیبا را به عنوان هدیهای ارزشمند معرفی میکند که میتواند به دیگران عمر و شادمانی ببخشد. این شعر بیانگر عشق و ارتباط عمیق میان انسانها و زیباییهایشان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
