

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۶۰
گر گوهر طاعتی نسفتم هرگز
ور گرد بدی ز دل نرفتم هرگز
نومید نیم ز بارگاه کرمت
زیرا که ترا دو من نگفتم هرگز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از ناامیدیاش نسبت به لطف و کرم خدا سخن میگوید. او تأکید میکند که حتی اگر نتوانسته باشد از گناهان خود دور شود و یا اعمال نیک انجام دهد، هرگز از رحمت و بخشش الهی ناامید نیست. این امیدواری او به دلیل مهر ومحبت خاص خداوند به بندگانش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
