رباعی شمارهٔ ۹۶۶

من بودم و دوش آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شب را چه گنه؟! حدیث ما بود دراز