

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۷
خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب
زیرا ز تو چشم بود پرآتش و آب
شد جانب دل دید دلی چون سیماب
شد جانب تن دید خراب و چه خراب
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به تضاد میان خواب و بیداری اشاره میکند. در هنگامی که خواب فرا میرسد، چشمی که به سوی محبوب دوخته شده، ظرفیت خواب را ندارد و همچنان در حال تماشای اوست. دل شاعر آکنده از آتش محبت است و در عین حال، تن او در حال فروپاشی و خرابی به سر میبرد. این تصویرسازی نشاندهندهٔ شدت احساسات و کشمکشهای درونی شاعر میان عشق و وضعیت فیزیکیاش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
