

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۹۱
آن دل که من آن خویش پنداشتمش
بالله بر هیچ دوست نگذاشتمش
بگذاشت بتا مرا و آمد بر تو
نیکو دارش که من نکو داشتمش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شخصی در این رباعی از دل خود صحبت میکند که آن را به عنوان خویش به حساب میآورد. او برای معشوقش توضیح میدهد که این دل را هرگز به کسی جز خود تخصیص نداده و حالا که دلش به دیگری سپرده شده، از معشوق میخواهد که آن دل را با مهربانی نگه دارد زیرا او نیز به آن دوسته است. در واقع، این شعر بیانگر تغییرات احساسی و تعلق خاطر شاعر به دلش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
