

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۹۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۹۲
آن دم که حق بندهگزاری همه خوش
وز مهر سر بنده بخاری همه خوش
از خانه برانیم بزاری همه خوش
چون عزم کنم هم بگذاری همه خوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به ارتباط عمیق میان بنده و خداوند اشاره میکند. او بیان میکند که زمانی که حق و عشق الهی به بنده تقدیر میشود، همه چیز خوشایند و دلپذیر میگردد. شاعر از حالتی سخن میگوید که با تصمیمی جدی برای رهایی از دلبستگیها، به خوشی و آرامش دست خواهد یافت. در نهایت، او بر اهمیت عشق و بندگی در زندگی تأکید میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
