

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۰۱۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۱۱
میر خوبان را دگر منشور خوبی دررسید
در گل و گلزار و نسرین روح دیگر بردمید
با ملیحا زاده الرحمن احسانا جدید
یا منیرا زاده نور علی نور مزید
خوشتر از جان خود چه باشد جان فدای خاک تو
خوبتر از ماه چه بود ماه در تو ناپدید
کل ذی روح یفدی فی هواک روحه
کل بستان انیق من جناک مستفید
لست انکر ما ذکرتم البقاء فی الفنا
کل من ابدی جمیلا لیس یبعد ان یعید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به زیبایی به توصیف جذابیتهای خاص خداوند و راز و رمزهای محبت الهی میپردازد. شاعر دربارهٔ زیباییها و کمالات خدایی صحبت میکند که همه چیز از آن نشأت میگیرد و عاشقانه به پرستش و فدای جان در راه او میپردازد. در این شعر، احساسات عشق و شوق به وجود محبوب الهی به تصویر کشیده شده و تأکید بر این است که زیباییها و خوبیها در سایهٔ وجود او به کمال میرسند. واژهها و تصاویری که شاعر به کار میبرد، نشاندهندهٔ عمق و شدت احساسات او نسبت به عشق خداوند است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
