

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۰۸۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۸۴
مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکر
گه بوسه است تنها نه کنار و چیز دیگر
بنشین نظاره میکن ز خورش کناره میکن
دو هزار خشک لب بین به کنار حوض کوثر
اگر آتش است روزه تو زلال بین نه کوزه
تری دماغت آرد چو شراب همچو آذر
چو عجوزه گشت گریان شه روزه گشت خندان
دل نور گشت فربه تن موم گشت لاغر
رخ عاشقان مزعفر رخ جان و عقل احمر
منگر برون شیشه بنگر درون ساغر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به وصف حال و هوای رمضان و تأمل در زیباییها و لذتهای وجودی میپردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا به ماه و زیباییهای آن، به بوسهها و خوشیهای زندگی اشاره میکند و پاکی روحانی در این ماه را ترسیم میکند. او به وصف حال عاشقان پرداخته و به مستی و شادمانی در کنار نیکویان اشاره میکند. در انتها، شاعر پیوندی بین روزهداری و گشودگی دل به معارف الهی برقرار میکند و به تأمل در عمق وجود و معنویت میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
