

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۱۶۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۶۹
هست کسی صافی و زیبانظر
تا بکند جانب بالا نظر
هست کسی پاک از این آب و گل
تا بکند جانب دریا نظر
پا بنهد بر کمر کوه قاف
تا بزند بر پر عنقا نظر
تا که نظر مست شود ز آفتاب
تا بشود بیسر و بیپا نظر
هست کسی را مدد از نور عشق
تا فتدش جمله بدان جا نظر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف کسی میپردازد که از آلودگیهای دنیوی پاک و زیباست و دید او به سمت معنویات و حقیقت است. این شخص توانسته به مرتبهای بالا دست یابد، جایی که میتواند زیباییهای بالاتر را ببیند و به حق نزدیک شود. او با قدرت عشق نورانی، به حقیقت میرسد و دنیای اطراف خود را هم روشن میکند. در نهایت، شاعر بیان میکند که برای نزدیک شدن به خدا، تنها از طریق دید معنوی و واقعی میتوان راه پیدا کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
