

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۲۴۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۴۰
آن مطرب ما خوشست و چنگش
دیوانه شود دل از ترنگش
چون چنگ زند یکی تو بنگر
کز لطف چگونه گشت رنگش
گر تنگ آیی ز زندگانی
برجه به کنار گیر تنگش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تشویق به شادی و لذت از موسیقی میپردازد. او به خوشیهای ناشی از نواختن مطرب اشاره میکند و بیان میکند که صدای او دلها را دیوانه میکند. همچنین شاعر به اهمیت خوشی و نشاط در زندگی اشاره میکند و از گیر افتادن در مشکلات زندگی هشدار میدهد. در نهایت، او تأکید میکند که در لحظات سخت، باید به سمت شادی و زیباییهای زندگی روی آورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
