

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۳۶۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۳
کجکنن اغلن اودیا کلکل
یوک بلمسک دغدغ کز کل
ای سر مستان ای شه مقبل
مکرم و مشفق پردل و بیدل
اول ججکی کم یازده بلدک
کمیه ورما خصمنا ور کل
سلسله بنگر گر بکشندت
جذب الهی کردت مقبل
نبود این هم بیسر و معنی
هر متحول بیز محول
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به جاذبههای الهی و عشق حقیقی اشاره میکند. او به سر مستان و محبوب میپردازد و در عین حال بر شدت و عمق این عشق تأکید میکند. مولانا به شرایط روحانی و تحول انسانی اشاره میکند و میگوید که این تغییرات بیدلیل و بیمعنی نیستند. در نهایت، هر دلی که در این مسیر قرار میگیرد، به نوعی به حقیقتی متصل شده و از تحولات موجود در عالم تجربیات روحی بهرهمند میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
