

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۳۶۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۴
ایها النور فی الفؤاد تعال
غایه الجد و المراد تعال
انت تدری حیاتنا بیدیک
لا تضیق علی العباد تعال
ایها العشق ایها المعشوق
حل عن الصد و العناد تعال
یا سلیمان ذی الهداهد لک
فتفقد بالافتقاد تعال
ایها السابق الذی سبقت
منک مصدوقه الوداد تعال
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر در وصف عشق و محبت به معشوق است و شاعر از او دعوت میکند که به دلها و زندگیهای مردم برسد. با دعوت از معشوق، شاعر از او میخواهد که با حضورش شادی و گشایش را به دنیا بیاورد و از رنج و نارساییها بکاهد. او بر اهمیت نزدیکی و اتحاد در عشق تأکید میکند و به معشوق یادآوری میکند که دوری و جدایی درد و نالهای برای ارواح ایجاد میکند. در پایان، شاعر با بیانی عاشقانه از معشوق میخواهد که بیدرنگ و بیبهانه بیاید و دلها را روشن کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
