دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۴۳۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳۶
تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم
وزین سرگشته مجنون چه می خواهی نمی‌دانم
در این درگاه بی‌چونی همه لطف است و موزونی
چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی‌دانم
به خرمنگاه گردونی که راه کهکشان دارد
چو ترکان گرد تو اختر چه خرگاهی نمی‌دانم
ز رویت جان ما گلشن بنفشه و نرگس و سوسن
ز ماهت ماه ما روشن چه همراهی نمی‌دانم
زهی دریای بی‌ساحل پر از ماهی درون دل
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف زیبایی‌های الهی و وجود معانی عمیق می‌پردازد. او در میابد که نمی‌تواند تمام زیبایی‌ها و جلوه‌های خالق را به روشنی بیان کند و هر چه را می‌بیند، در دنیای خود مبهم و نامعلوم است. عشق و شگفتی‌های عاشقانه‌اش نسبت به معشوق، او را به سرگشتگی و حیرت می‌کشاند؛ عشق او همزمان بی‌ساحل و عمیق است. همچنین، شاعر از حالاتی چون خمار و مستی صحبت می‌کند که در این عشق او را در بر گرفته و به این درستی که از کیفیت ارتباط او با معشوق آگاهی ندارد، اعتراف می‌کند. در نهایت، او به زیبایی و جذابیت معشوقی اشاره می‌کند که در دل خود جهانی از احساسات و شگفتی‌ها را جای داده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.