دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۴۵۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵۶
توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم
زان کس که کند توبه زین واقعه بیزارم
مجنون ز غم لیلی چون توبه نکرد ای جان
صد لیلی و صد مجنون درجست در اسرارم
بس بی‌سر و پا عشقی که عاشق و معشوقم
هم زارم و بیمارم هم صحت بیمارم
اندیشه پرنده زین سوخته پر گشته
که من قفس تنگم که جعفر طیارم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر بر عدم توبه نسبت به عشق و جرم عشق تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که او از کسی که توبه کند متنفر است. او به مجنون اشاره می‌کند که حتی به خاطر عشق لیلی، توبه نکرد و در جستجوی عشق‌های فراوان قرار دارد. با بیان حال خودش، از درد و بیماری عشق می‌گوید و در عین حال به زیبایی عشق و ناراحتی‌اش اشاره می‌کند. همچنین، از قفس تنگ خود سخن می‌گوید و به احساس آزادی‌خواهی و پرواز در عشق اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.