غزل شمارهٔ ۱۵۲۶

مرا گویی: «چرا با خود نیایی؟!»

تو بنما خود که تا با خود بیایم

مرا سایه‌یْ هُما چندان نوازد

که گویی سایه او شد من هُمایم

بدیدم حُسن را سرمست می‌گفت:

«بلایم من، بلایم من، بلایم»

جوابش آمد از هر سو ز صد جان

تُرایم من، تُرایم من، تُرایم

تو آن نوری که با موسی همی‌گفت

«خدایم من، خدایم من، خدایم»

بگفتم: «شمس تبریزی! کِیی؟» گفت:

«شمایم من، شمایم من، شمایم»