

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۵۲۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲۷
بیا کامروز گرد یار گردیم
به سر گردیم و چون پرگار گردیم
بیا کامروز گرد خود نگردیم
به گرد خانه خمار گردیم
مگو با ما که ما دیوانگانیم
بر آتشهای بیزنهار گردیم
سبک گردیم چون باد بهاری
حریف سبزه و گلزار گردیم
چرا چون گوش جمله باد گیریم
چرا چون موش در انبار گردیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از محبوب دعوت میکند که امروز گرد هم بیایند و در شور و شوق به سر ببرند. او تأکید میکند که باید از خودمان دور شویم و به دنیای شادی و طبیعت پیوند بزنیم. در این مسیر، بیپروا و سبکبال چون باد بهاری حرکت کنیم و از زیباییهای گلزار لذت ببریم. او همچنین نسبت به بیاعتنایی به قضاوتهای دیگران و واقعیتهای تنگنظرانه سخن میگوید و از اهمیت دیدار و ملاقات با هم صحبت میکند. در نهایت، تأکید بر گزینش دیدار و همنشینی بهخصوص در فضایی معنوی و پرنشاط وجود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
