دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۵۳۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۳۶
میان ما درآ ما عاشقانیم
که تا در باغ عشقت درکشانیم
مقیم خانه ما شو چو سایه
که ما خورشید را همسایگانیم
چو جان اندر جهان گر ناپدیدیم
چو عشق عاشقان گر بی‌نشانیم
ولیک آثار ما پیوسته توست
که ما چون جان نهانیم و عیانیم
هر آن چیزی که تو گویی که آنید
به بالاتر نگر بالای آنیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به عشق و ارتباط عمیق میان عاشقان اشاره می‌کند و از آن به‌عنوان باغی پر از زیبایی یاد می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که باید در کنار آن‌ها بیاید، زیرا آن‌ها به‌سان خورشید و سایه درهم تنیده‌اند. شاعر نشان می‌دهد که وجودشان با عشق پر شده و حتی اگر ناپیدا باشند، نشانه‌های آن‌ها همواره در عشق معشوق جاری است. او همچنین به نسبت میان خود و محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر آنچه محبوب می‌گوید، نشان‌دهنده‌ی مقام والای آن‌هاست. در نهایت، او به فقر مطلق عاشقان اشاره می‌کند که فقط در عشق زندگی می‌کنند و فراتر از نادانی هستند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.