دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۵۷۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۷۹
ما آب دریم ما چه دانیم
چه شور و شریم ما چه دانیم
هر دم ز شراب بی‌نشانی
خود مستتریم ما چه دانیم
تا گوهر حسن تو بدیدیم
رخ همچو زریم ما چه دانیم
تا عشق تو پای ما گرفته‌ست
بی‌پا و سریم ما چه دانیم
خشک و تر ما همه توی تو
خوش خشک و تریم ما چه دانیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به بیان حال و هوای عشق و مستی می‌پردازد. او به تشبیه خود به آب و شور می‌پردازد و بیان می‌کند که در حالتی از ناآگاهی و سرمستی از عشق، همه چیز را در پرتو محبوبش می‌بیند. مولانا به تصوری از وحدت و اتصال به معشوق اشاره دارد که در آن خشک و تر، و همه چیز در وجود محبوب محو می‌شود. همچنین، او به تأثیرات عشقش بر جهان و زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همه چیز برای او تنها در ارتباط با محبوبش معنادار است، حتی اگر شرایط جهان دچار تغییر شود. این عشق و سرمستی او را به نقطه‌ای می‌برد که در آن فقط محبوبش اهمیت دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.