

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۴۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۴۹
گه چرخ زنان همچون فلکم
گه بال زنان همچون ملکم
چرخم پی حق رقصم پی حق
من زان ویم نی مشترکم
چون دید مرا بخرید مرا
آن کان نمک زان بانمکم
شیر است یقین در بیشه جان
بدرید یقین انبان شکم
آن کو به قضا دادهست رضا
قاضی کندش روزی ملکم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حالات و دگرگونیهای خود میپردازد. او خود را همانند چرخ و فلک میبیند که گاهی با تلاطم و گاهی با آرامش به سمت حق حرکت میکند. در این مسیر، او میفهمد که قدرت خرید او را، یعنی الهام و معنویت را، خداوند به او عطا کرده است. شاعر همچنین از شرایط زندگی و قضا و قدر صحبت میکند و به حالت تسلیم رضایت در برابر اراده الهی اشاره میکند. در نهایت، او از وجود خود بهعنوان یک حقیقت بینهایت سخن میگوید و به ما فراخوان میدهد که در مسیر خود کم نگذاریم و مراقب کلمات و عملکرد خود باشیم.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
