غزل شمارهٔ ۱۷۷۳

بار دگر جانب یار آمدیم

خیره‌نگر سوی نگار آمدیم

بر سر و رو سجده‌کنان جمله راه

تا سر آن گنج چو مار آمدیم

نافهٔ آهو چو بزد بر دماغ

دامْ گرفتیم و شکار آمدیم

دامِ بشر لایق آن صید نیست

پس تو بگو ما به چه کار آمدیم

پارْ دل پاره رفوی تو دید

بر طمع دولت پار آمدیم

ای همه هستی مکن از ما کنار

زانکه ز هستی به کنار آمدیم