دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۹۴۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۴۸
بانگ آید هر زمانی زین رواق آبگون
آیتِ «إِنّا بَنَیْناها و إِنّا مُوِسعون»
کی شنود این بانگ را بی‌گوشِ ظاهر دم به دم؟
«تائِبونَ الْعابِدونَ الْحامِدونَ السّائحون»
نردبان حاصل کنید از ذِی المعارج بَر روید
«تَعْرُجُ الرُّوح إِلَیهِ وَ الْمَلائک أَجْمَعون»
کی تَراشد نردبان چرخ نجار خیال؟
«ساخت معراجش ید «کُلٌّ إِلَینا راجِعون»
تا تراشیده نگردی تو به تیشهْٔ صبر و شکر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان حال و هوای روحانی و عرفانی می‌پردازد و به تذکر بانگی اشاره می‌کند که از رواق آبگون بلند می‌شود. وی به عبادت‌کنندگان و حامدین توصیه می‌کند که برای ascension (عروج) روح خود نردبانی بسازند و راهی برای رسیدن به حقایق معنوی پیدا کنند. در ادامه، او به تأکید بر صبر و شکر می‌پردازد و می‌گوید کسی که در مسیر حق و حقیقت قرار گیرد، از غلبه بر مشکلات بهره‌مند خواهد شد. همچنین، به فقر و اهمیت آن در نزد خدا اشاره می‌کند و به ترک دنیا و وابستگی‌های آن توصیه می‌نماید. در نهایت، او به زیبایی باغ حقیقت و مشقت‌های طایفان می‌پردازد که سبب سوختن باغ شان شده است و از مخاطب می‌خواهد تا به باطن خود نگاهی عمیق بیفکند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.