

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۲۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۰
ای خدا این وصل را هجران مکن
سرخوشان عشق را نالان مکن
باغ جان را تازه و سرسبز دار
قصد این مستان و این بستان مکن
چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن
خلق را مسکین و سرگردان مکن
بر درختی کآشیان مرغ توست
شاخ مشکن مرغ را پران مکن
جمع و شمع خویش را برهم مزن
دشمنان را کور کن شادان مکن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر با بیان عواطف و احساسات عمیق خود، از خدای خود میخواهد که او را از جدایی و هجران محفوظ بدارد و عشق را در دل مستان زنده نگه دارد. او تاکید میکند که نباید باغ جان را خراب کرد و میخواهد که وفاداری به عشق و امید حفظ شود. شاعر از خدا میخواهد دشمنان را کور سازد و به عدم ستم بر مخلوقات اشاره میکند. در نهایت، او تصریح میکند که تلخی هجران هیچ چیزی را نمیتواند با آن مقایسه کند و از خدا درخواست میکند که هیچگاه جدایی را بر او تحمیل نکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
