

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۲۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۳
رو قرار از دل مستان بستان
رو خراج از گل بستان بستان
کله مه ز سر مه برگیر
گرو گل ز گلستان بستان
سخن جان رهی گفتی دوش
آن توست آن هله بستان بستان
ای که در باغ رخش ره بردی
گل تازه به زمستان بستان
ای که از ناز شهان میترسی
طفل عشقی سر پستان بستان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این غزل به مضامین عشق، زیبایی و جنون میپردازد. شاعر از معشوق میخواهد که در باغ عشق، زیباییهای دلانگیز را برگیرند و از لذتهای زندگی بهرهمند شوند. او به شدت شوریدگی و شوق را نسبت به معشوق بیان میکند و از مخاطب میخواهد که با شجاعت و جدیت به سمت عشق برود. در نهایت، شاعر بر اهمیت قوت قلب در رویارویی با چالشهای عشق تأکید میکند و لذتهای عشق را به مثابه گلی در زمستان تصویر میسازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
