

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۲۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۹
ای مرغ آسمانی آمد گه پریدن
وی آهوی معانی آمد گه چریدن
ای عاشق جریده بر عاشقان گزیده
بگذر ز آفریده بنگر در آفریدن
آمد تو را فتوحی روحی چگونه روحی
کاو چون خیال داند در دیدهها دویدن
این دم حکم بیاید تعلیم نو نماید
بی گوشِ سر شنیدن بیدیده ماه دیدن
داند سبل ببردن هم مرده زنده کردن
هم تخت و بخت دادن هم بنده پروریدن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عشق و معرفت میپردازد. شاعر از "مرغ آسمانی" و "آهو" به عنوان نمادهایی از روحهای آزاد و جویای معانی یاد میکند که باید از دنیای مادی عبور کنند. او به عاشقانی اشاره میکند که به جستجوی حقیقت و رساندن به بیخودیشان مشغول هستند و اهمیت آموزش و آگاهی را در این مسیر مطرح میسازد. همچنین، بر تجربه و کشف معانی عمیق زندگی تأکید کرده و اشاره میکند که عشق حقیقی میتواند انسان را به سمت روشنایی و آگاهی هدایت کند. در این راه، فراق و دشواریها نیز به عنوان چالشهایی یاد شدهاند که باید با آنها روبرو شد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
