دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹
ای در ما را زده شمع سرایی درآ
خانه دل آن توست خانه خدایی درآ
خانه ز تو تافته‌ست روشنیی یافته‌ست
ای دل و جان جای تو ای تو کجایی درآ
ای صنم خانگی مایه دیوانگی
ای همه خوبی تو را پس تو کرایی درآ
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و جاذبه‌ای که محبوبش دارد، صحبت می‌کند و از او می‌خواهد تا به درون قلبش بیاید. او خانه دل را مکانی مقدس و نورانی می‌داند که برای محبوبش آماده شده و خواهان حضوری عمیق‌تر از اوست. مولانا همچنین با اشاره به دیوانگی ناشی از عشق، بر زیبایی و خوبی‌های معشوق تأکید می‌کند و ابراز می‌دارد که تنها او می‌تواند در این خانه جایگاه واقعی خود را بیابد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.