

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۱۲۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲۶
اطیب الاعمار عمر فی طریق العاشقین
غمز عین من ملاح فی وصال مستبین
رویه المعشوق یوما فی مقام موحش
زاد طیبا من جنان فی قیان حور عین
عفروا من ترب باب بغیه وجهی مدا
فهی زادت لطفها عندی من الماء المعین
غار جسمی ان یراه عاذل او عاذر
انه یحکی صفاتا من صفات شمس دین
حبذا سکر حیاتی مزیل للحیا
اشربوا اصحابنا تستمسکوا الحق المبین
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای عشق و وصال میپردازد. او به زیبایی و لطافت معشوق اشاره کرده و به تأثیر عشق بر زندگی عاشقین اشاره میکند. در این مسیر، به وصف خوشی و سکر ناشی از عشق و زندگی در کنار معشوق میپردازد و معشوق را به عنوان موجودی با صفاتی برتر توصیف میکند. همچنین، شاعر به آرامش و امنیتی که عشق به ارمغان میآورد، اشاره میکند و از تنگناها و موانع زندگی فارغ میشود. در نهایت، او زیباییهای عشق و تأثیر مثبت آن بر روح و فکر عاشق را جشن میگیرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
