دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۲۸
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۸
بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا
فرشته را ز فلک جانب زمین کشدا
به هر شبی چو محمد به جانب معراج
براق عشق ابد را به زیر زین کشدا
به پیش روح نشین زان که هر نشست تو را
به خلق و خوی و صفت‌های همنشین کشدا
شراب عشق ابد را که ساقیش روح است
نگیرد و نکشد ور کشد چنین کشدا
برو بدزد ز پروانه خوی جانبازی
که آن تو را به سوی نور شمع دین کشدا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به توصیف حالات و احساسات عاشقانه و معنوی می‌پردازد و عشق را به عنوان نیرویی قوی و پیوند‌دهنده توصیف می‌کند. در این غزل به تجلیات عشق، وصال و توجه به محبوب اشاره شده است. شاعر به اهمیت همنشینی با انسان‌های نیکو و فرشته‌سان و همچنین نیاز به گوش‌دادن به وحی و الهام‌های الهی تأکید می‌کند. او اوج عشق را در روز وصال می‌بیند و بر اهمیت دوری از کینه و بدخواهی تأکید دارد. شاعر با تشویق به صبوری و نگاه مثبت در برابر دشمنان، به خواننده یادآوری می‌کند که باید با محبت و لطافت به زندگی ادامه دهد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.