غزل شمارهٔ ۲۳۰۹

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

در این غزل سراینده از مستی عظیمی می‌گوید که هرکه را که در شهر هست، از خود بی‌خود و شیدا کرده است. گویی که همه مردم در میخانه‌ای بزرگ مشغول می‌گساری باشند، گوینده هیچکس را هشیار نمی‌یابد و سپس می‌گوید اگر می‌خواهی از این می خاص و یگانه بنوشی باید به خرابات بیایی که عمر و جان آدمی بی‌رفتن به‌آن خرابات، بی‌لذت و خوشی است. او از تجربه دیدار خود با شخصی می‌گوید که همچون کشتی بی‌لنگر و از مستی، چپ و راست می‌افتاده است و با او گفتگویی داشته است. در پایان‌، سراینده از شمس‌الحق تبریزی درخواست می‌کند که خلق و مردم را از حضور خود بی‌نصیب نکند.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.