

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۳۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۶
مبارکی که بود در همه عروسیها
در این عروسی ما باد ای خدا تنها
مبارکی شب قدر و ماه روزه و عید
مبارکی ملاقات آدم و حوا
مبارکی ملاقات یوسف و یعقوب
مبارکی تماشای جنة المأوی
مبارکی دگر کان به گفت درناید
نثار شادی اولاد شیخ و مهتر ما
به همدمی و خوشی همچو شیر باد و عسل
به اختلاط و وفا همچو شکر و حلوا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شب عروسی اشاره میکند و آن را با مبارکترین لحظات تاریخ بشر پیوند میزند. او به عروسیهای مختلف از جمله ملاقاتهای مهمی چون دیدار یوسف و یعقوب و همچنین شب قدر اشاره کرده و شادی این مراسم را با طعمی شیرین وصف میکند. شاعر دعا میکند که این شادی و خوشی همچون عسل باشد و برکت و دوستی بین مردم افزایش یابد. در پایان، او از همیشه خواستار دعای خیر است که به جمع خوشحالیهای این مراسم افزوده شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
