

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۵۵۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۵۲
کجا باشد دورویان را میان عاشقان جایی
که با صد رو طمع دارد ز روز عشق فردایی
طمع دارند و نبودشان که شاه جان کند ردشان
ز آهن سازد او سدشان چو ذوالقرنین آسایی
دورویی با چنان رویی پلیدی در چنان جویی
چه گنجد پیش صدیقان نفاقی کارفرمایی
که بیخ و ریشه جان را همه رگهای شیران را
بداند یک به یک آن را به دیده ی نورافزایی
بداند عاقبتها را فرستد راتبتها را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به نقد دورویی در عشق و معنویت میپردازد و تأکید دارد که افراد دورو جایگاهی در دل عاشقان ندارند. مولانا به این موضوع میپردازد که عشق واقعی و صداقت باعث روشنایی دلها میشود و دورویی در این عرصه نتوانستنی است. او به صدیقان و انسانیانی که با نیت خالص زندگی میکنند، اهمیت میدهد و میگوید که دورویی و نفاق از ریشههای زشت و ناپاکی هستند که در برابر نور ایمان نمیتوانند تاب بیاورند. حقیقت در نهایت بر همه چیز چیره میشود و هر کسی که بخواهد به نور الهی دست یابد، باید از دورویی و نفاق دوری کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
