

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۰۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۰۷
آن ماه همیتابد بر چرخ و زمین یا نی
خود نیست به جز آن مه این هست چنین یا نی
در هر ره و هر پیشه در لشکر اندیشه
هر چستی و هر سستی آید ز کمین یا نی
آن رسته خویش خود دیده پس و پیش خود
ایمن بود و فارغ از روز پسین یا نی
در هر قدمی دامی چون شکر و بادامی
زین دام امان یابد جز جان امین یا نی
گر باغ یقین خواهی پس رخت منه بر ظن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی حقیقت و واقعیت وجود و درک انسان اشاره دارد. شاعر به وجود ماه و نور آن به عنوان نمادی از حقیقت اشاره میکند و میپرسد که آیا حقیقتی جز این نور وجود دارد یا خیر. او به دوگانگی اندیشهها اشاره میکند و میگوید که هر نوع تفکر، چه مثبت و چه منفی، میتواند به دام بیفتد. در اینجا تأکید بر ضرورت ایمان و یقین میشود و شاعر توصیه میکند که برای رسیدن به باغ یقین باید از ظن و گمان دوری کرد. در نهایت، به اهمیت جان و اصول اخلاقی در تحلیل واقعیات زندگی پرداخته میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
