دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۳۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۳۴
امروز در این شهر نفیر است و فغانی
از جادوی چشم یکی شعبده خوانی
در شهر به هر گوشه یکی حلقه به گوشی است
از عشق چنین حلقه ربا چرب زبانی
بی‌زخم نیابی تو در این شهر یکی دل
از تیر نظرهای چنین سخته کمانی
ای شهر چه شهری تو که هر روز تو عید است
ای شهر مکان تو شد از لطف زمانی
چه جای مکان است و چه سودای زمان است
ای هر دو شده از دم تو نادره لانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از جوشش و شوقی در فضای شهر سخن می‌گوید که در آن عشق و زیبایی موج می‌زند. او به قدرت جادوی عشق و جذبهٔ چشمان معشوق اشاره می‌کند که دل‌ها را مجذوب خود کرده و در این شهر هیچ دل بی‌زخمی وجود ندارد. مولانا به حضور یک معشوق زیبا مانند یوسف اشاره می‌کند که به دل‌ها فرمانروایی می‌کند و در دل مردم عشق و جوانی را زنده می‌کند. او همچنین به کیفیت خاص این مکان و زمان اشاره می‌کند که در آن، هر روز مانند عید است و عشق امری خدایی به نظر می‌رسد. شاعر در پایان به ماهیت عشق و جاذبه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که فهم و دسترسی به این عشق غیرممکن است، مگر اینکه با دل و جان به آن نزدیک شویم.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.