

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۵۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵۹
کسی کاو را بود در طبع سستی
نخواهد هیچ کس را تندرستی
مده دامن به دستان حسودان
که ایشان میکشندت سوی پستی
زیانتر خویش را و دیگران را
نباشد چون حسد در جمله هستی
هلا بشکن دل و دام حسودان
وگر نی پشت بخت خود شکستی
از این اخوان چو ببریدی چو یوسف
عزیز مصری و از گرگ رستی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مخاطبان هشدار میدهد که از حسد و حسودان دوری کنند، زیرا حسد میتواند به انسان آسیب برساند و او را به سمت پستی بکشاند. او تأکید میکند که همکاری و دوستی با حسودان نتیجهای جز ضرر به همراه نخواهد داشت و باید دل را از حسد بشکنیم تا از آسیبهای آن در امان بمانیم. همچنین، شاعر به این نکته اشاره میکند که واقعیات درونی افرادی که به ظاهر مهربان به نظر میرسند، ممکن است متفاوت باشد و اگر کسی به راه تقوا قدم بگذارد، از چنگ حسودان در امان خواهد بود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
