غزل شمارهٔ ۲۶۶۰

چرا ز اندیشه‌ای بیچاره گشتی‌؟

فرورفتی به خود غمخواره گشتی‌؟

تو را من پاره پاره جمع کردم

چرا از وسوسه صدپاره گشتی‌؟

ز دارالملک عشقم رخت بردی

در این غربت چنین آواره گشتی

زمین را بهر تو گهواره کردم

فسرده تخته گهواره گشتی

روان کردم ز سنگت آب حیوان

به سوی خشک رفتی خاره گشتی

توی فرزند جان کار تو عشق است

چرا رفتی تو و هرکاره گشتی‌؟