

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۷۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۷۶
سبک بنواز ای مطرب ربابی
بگردان زوتر ای ساقی شرابی
که آورد آن پری رو رنگ دیگر
ز چشمه زندگی جوشید آبی
چه آتش زد نهان دلبر به دلها
که مجلس پر شد از بوی کبابی
چرا ای پیر مجلس چنگ پرفن
نگویی ناله نی را جوابی
نی نه چشم زان چشمان چه گوید
چنین بیدار باشد مست خوابی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از زیبایی و جذبهٔ عشق و مستی سخن میگوید. او از مطرب و ساقی میخواهد تا موسیقی و شراب را با شتاب بیشتری فراهم کنند، چرا که ظهور محبوبی زیبا، حال و هوای مجلس را دگرگون کرده است. دلها به شوق عشق مشتاق شده و بوی شگفتانگیز کباب در فضا پراکنده گردیده است. وی از پیر مجلس درخواست میکند تا پاسخی به نواهای عمیق نی بدهد و در عین حال به حال دلهای سنگین و بیدار نگاه کند. در انتها، شاعر از ساقی میخواهد که می ناب را در اختیار هدیهدهندگان سعادت قرار دهد، تا با بویی از شمس تبریزی، عشق و مستی را بیش از پیش تجربه کنند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
