

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۰۹
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۹
دلاراما چنین زیبا چرایی
چنین چست و چنین رعنا چرایی
گرفتم من که جانی و جهانی
چنین جان و جهان آرا چرایی
گرفتم من که الیاسی و خضری
چو آب خضر عمرافزا چرایی
گرفتم من که دنیایی و دینی
چو دنیا مایه سودا چرایی
گرفتم گنج قارونی به خوبی
چو موسی با ید بیضا چرایی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند و از او میپرسد که راز این زیبایی چیست. او به تجربههای عمیق خود از عشق و الهامگیری از شخصیتهای داستانی اشاره میکند و سوالاتی دربارهٔ ارزش واقعی جان و دنیا مطرح میسازد. همچنین وامداری از عظمت و نور معشوق را به تصویر میکشد و در نهایت به مقاومت در برابر عشق و چالشهای آن میپردازد. شاعر به کنکاش در معانی عشق و زیبایی پرداخته و در تلاش است تا درک عمیقتری از این احساسات را به دست آورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
