

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۴
ایه یا اهل الفرادیس اقرؤا منشورنا
و ادهشوا من خمرنا و استسمعوا ناقورنا
حورکم تصفر عشقا تنحنی من ناره
لو رات فی جنح لیل او نهار حورنا
جاء بدر کامل قد کدر الشمس الضحی
فی قیان خادمات و استقروا دورنا
الف بدر حول بدری سجدا خروا له
طیبوا ما حولنا و استشرقوا دیجورنا
قد سکرنا من حواشی بدرهم اکرم بهم
استجابوا بغینا و استکثروا میسورنا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این غزل به وصف جمال و جذبههای بهشتی میپردازد. شاعر از اهل بهشت دعوت میکند که بر منبر زیباییها و لذتی که در آنجا وجود دارد، توجه کنند و از خوشی و رسیدن به نعمتهای الهی شگفتزده شوند. حضور حورهای بهشتی و نقش آنان در بهشت به تصویر کشیده میشود و شاعر به سایهسار زیبایی و طراوت بهشت اشاره دارد. همچنین، در این غزل نشانههایی از نور و لذتی که در این محیط وجود دارد، دیده میشود که بر زیبایی این جا میافزاید. بهطور کلی، شعر به تعریف و تصویرسازی از زیباییهای بهشت و شادیهای آن پرداخته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
