

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۷۵۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۵۳
ای آنک تو شاه مطربانی
زان دلبرکش بگو که دانی
خواهم که دو عشر ای خوش آواز
از مصحف حسن او بخوانی
در هر حرفیش مستمع را
بگشاید چشمه معانی
سینش گوید که فاستجیبوا
نونش گوید که لن ترانی
ای طره او چه پای بندی
وی غمزه او چه بیامانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش معشوقی میپردازد که او را به شکل شاه مطرب توصیف میکند و از او میخواهد تا از زیباییها و جلوههای وجودش بگوید. او به شوق شنیدن کلام معشوق، آرزوی تحفهای از او دارد که دلها را گشوده و معانی عمیق را برانگیزد. در ادامه، شاعر به جذابیت و فریبندگی معشوق اشاره میکند و در نهایت، خود را ناتوان از به پایان رساندن توصیف میبیند و از معشوق میخواهد تا ادامهٔ زیباییها و نشانهها را بر زبان آورده و آن را کامل کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
